“ผู้คุมหอหวัง แกนี่แสร้งตีหน้าได้เก่งจริงๆ ไม่เพียงจะทำตัวเป็นข้าทาสของพวกข้าทุกคน แต่แกยังสละชีวิตของคนในหอปรุงยาของแกเองทั้งหมดเพียงเพื่อเข้ามาที่นี่เพียงเท่านั้น”
“ทุกคน สังหารไอ้เวรตะไลผู้นี้ให้ข้าผู้เป็นจ้าวแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ซะ”
เมื่อสิ้นคำสั่งของฮั่นจุย ผู้อาวุโสของวิหารศักดิ์สิทธิ์กว่าหกร้อยหกสิบหกคนก็ได้พุ่งเข้าใส่เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผู้คุมหอหวังในทันที
เฉินเฉียงที่กำลังนั่งงงอยู่นี้ ได้หันไปมองฮั่นจุยที่มีใบหน้าโกรธเกรี้ยว จากใบหน้าที่นิ่งเรียบก็ได้แสยะยิ้มออกมา
นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้พบเจอกัน
ด้วยการที่เฉินเฉียงอยู่ในรูปลักษณ์ของผู้คุมหอหวังทำให้ฮั่นจุยไม่อาจจดจำได้
แต่ด้วยสายตาที่แสดงออกมาด้วยความเกลียดชังอย่างที่สุด กลับทำให้ฮั่นจุยรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมาในตอนนี้
-ไอ้แก่ตรงหน้าข้ามันเป็นห่าเหวอะไรกัน-
-ต่อให้มันมีลูกสาวที่งดงาม แต่นับจากข้าเข้ามาที่นี่ ข้าก็ยังไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยนี่หว่า-
-ต่อให้มันเกี่ยวจริง แล้วทำไมมันถึงได้แสดงสายตาที่เกลียดชังออกมาได้ถึงขนาดนี้กัน-
เป็นตอนนี้ที่ฮั่นจุยนึกอะไรขึ้นมาได้
