หากไม่ใช่เพราะได้ยินคำพูดของฮั่นจุย เฉินเฉียงก็คงจะไม่เข้าใจว่ามันผู้นี้พบเจอเขาได้ยังไง มันไม่ใช่เพราะฮั่นจุยนั้นทรงพลังมากขึ้น แต่เป็นเพราะความคิดนอกกรอบที่ทำให้พบเจอตัวเขาได้
เมื่อเฉินเฉียงรับรู้ในเรื่องนี้ เฉินเฉียงก็รีบเคลื่อนไหวในทันทีโดยไม่ได้ผว้าผวงในสิ่งใด หลังจากหลบการโจมตีระลอกหลังไปแล้ว เฉินเฉียงก็ได้ตั้งจิตมั่นและใช้เคลื่อนย้ายพริบตาพุ่งเข้าใส่ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของราชาจักรพรรดิทิ้งสาม
“ปัง”
สิ่งที่เฉินเฉียงไม่ได้คาดคิดได้บังเกิดขึ้นมาหลังจากที่เขาได้ใช้ทักษะเคลื่อนย้ายพริบตาไป ทักษะที่ทำให้เขาไปที่ไหนก็ได้มาโดยตลอด ได้ล้มเหลวเป็นครั้งแรก
ไม่เพียงเขาจะไม่อาจเข้าไปยังขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของทั้งสามจักรพรรดิได้แล้ว เขายังได้รับผลหนึ่งย้อนกลับมาอีก
นั่นคือการหลุดออกจากสถานะของทักษะหลบหนีแสง
เฉินเฉียงที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้นอย่างสับสนอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคนแก่ที่คำรามลั่นอยู่ไม่ไกล “ผู้คุมหอหวังรึ นี่เป็นแกไปได้ยังไง”
“ก็ดี ในเมื่อเป็นแกจริงๆล่ะก็ ไอ้เวรตะไลเอ๊ย กล้าแข็งข้อต่อหอหลักงั้นรึ รนหาที่ตายโดยแท้”
