และด้วยระยะของขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเฉินเฉียงที่กว้างไกลนับหมื่นไมล์ ต่อให้พลังฝ่ามือของฮั่นจุยโจมตีโดนเฉินเฉียงจริง ความรุนแรงที่หลงเหลือก็จะไม่ได้ต่างไปจากการโจมตีจากนักรบสายเลือดระดับนายพลคนหนึ่งมาโจมตีเขา
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ในครั้งนี้ เขาจะต้องดูดซับพลังงานจากร่างของราชาจักรพรรดิทั้งสามให้จงได้
แต่เฉินเฉียงนั้นไม่คิดว่าหลังจากฮั่นจุยได้โจมตีออกมาแล้ว มันจะไม่ได้หยุดโจมตี แต่ได้ส่งฝ่ามือมาอีกครั้งหนึ่งแล้วพูดออกมา “ไอ้พวกโง่ โจมตีไปทางนั้น”
“นี่พวกแกไม่รู้รึไงวะว่าคนที่หลุดเข้ามาได้เป็นผู้ทรงพลังน่ะ ห้ะ”
“ถึงพวกแกจะไม่เห็นไอ้คนที่เข้ามา แต่มันได้เผยตัวออกมาแล้วนะโว้ย พวกแกลองเพ่งจิตดีๆไปที่ตรงนั้นเดี๋ยวพวกแกก็เห็นแล้ว”
“นี่แสดงว่าไอ้คนที่อยู่ตรงนั้นมันทรงพลังมากก็จริง”
“แต่หากพวกเราโจมตีมันพร้อมกัน พวกเราจะทำให้มันแสดงตนออกมาได้”
เป็นตอนนี้ที่เหล่าผู้อาวุโสทั้งหกร้อยหกสิบหกคนเมื่อได้ยินก็ได้สติกลับมา ทุกคนได้พยักหน้ารับและโจมตีไปยังจุดที่เฉินเฉียงอยู่พร้อมๆกัน
