คนของหอโลหิตผู้โชคร้ายไม่มีโอกาสที่จะกรีดร้องออกมาสักกระผีกเดียว ก็ได้ตกตายลงไปในทันที
“ไม่ถูกต้อง”
เสียงของคนแก่ได้ดังกระหึ่มก้องทั่วทั้งภายในเขตแดนบอลแสง
“ไอ้คนที่บุกเข้ามาต้องไม่ใช่ไอ้เวรตะไลตัวนี้”
“ไอ้นี่มันเป็นเพียงราชาเหนือราชาขั้นต้น มันจะไปมีความสามารถเข้ามาที่นี่ได้ยังไง”
“มันต้องมีคนอื่นอยู่อีก”
เฉินเฉียงที่ใช้ทักษะไร้ตัวตนอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดนี้เขาก็รีบใช้ทักษะหลบหนีแสง พร้อมกับนำคนของหอหุ่นเชิดโลหิตออกมาอีกคนหนึ่ง
“มันอยู่นั่น”
คนของหอหุ่นเชิดโลหิตที่พึ่งจะถูกนำออกมาแล้วพบเจอชะตากรรมเดียวกับคนก่อนหน้า กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่ากลับมาบนโลกปีศาจก็ได้สลายกลายเป็นขี้เถ้าไป
“มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง ไอ้เวรนี่มันต้องเป็นเพียงตัวตายตัวแทนเท่านั้น มันยังต้องมีคนอื่นอีก”
เมื่อได้ยินเสียงของคนแก่คนนี้ เฉินเฉียงอดไม่ได้ที่จะสบถสาปแช่งอยู่ในใจ นี่สมควรจะเป็นคนที่คนเหล่านี้เกรงกลัวอย่างที่สุด และต้องเป็นคนที่ผู้คุมหอหวังเคยพูดเอาไว้ก่อนหน้า
ชัดเจนว่ากับไอ้แก่ที่หนีหัวซุกหัวซุนมาจนกระทั่งข้ามผ่านเขตแดนมาจนมาถึงจุดนี้ได้ต้องไม่ถูกหลอกง่ายๆเพียงเรื่องแค่นี้
