ในเมื่อไม่มีทางอื่น เฉินเฉียงก็ได้ปล่อยตัวคนของหอหุ่นเชิดทั้งหมดที่เขายัดใส่ไว้ในโลกใบเล็กก่อนหน้านี้ออกมาไปเรื่อยๆ ประดุจดั่งดอกไม้ริมทางที่ถูกเฉินเฉียงเด็ดเล่น
จนเมื่อเฉินเฉียงได้ขึ้นมาถึงบนพื้นดินก็เป็นตอนที่คนของหอหุ่นเชิดโลหิตกว่าสองร้อยคน ตกตายไปจนหมดสิ้นแล้ว จนมาถึงตอนนี้ เฉินเฉียงก็ยังไม่โดนเจอตัวแต่อย่างใด
บนพื้นดิน เฉินเฉียงยังคงอยู่ในสถานะไร้ตัวตน และได้จับคนของหอปรุงยาเหวี่ยงกระเด็นขึ้นไปบนฟ้าทีละคน ตามมาด้วยดอกไม้ไฟเลือดที่เบ่งบานเพราะการถูกโจมตีจากคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่เฝ้าอยู่ภายในบอลแสงแห่งนี้
หลังจากผ่านไปอีกหลายสิบรอบ เฉินเฉียงก็ได้พบเจอใบหน้าที่คุ้นเคย
ไอ้ตัวระยำฮั่นจุย
ฮั่นจุยได้อยู่ตรงกลางห้องโถงกว้าง ร่างกายในตอนนี้ผอมแห้งติดกระดูกพร้อมหน้ากากสีเงิน มันกำลังยื่นมือทั้งสองข้างพลางต้องท่าประคับประคองขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่มีระยะสามเมตรอยู่
เฉินเฉียงจดจำได้ในทันทีต่อให้เห็นใบหน้าอีกครึ่งซีกก็ตาม
