“ผู้คุมหอหวัง โลกนี้มันมีสิ่งที่เรียกว่าบาปบุญคุณโทษอยู่”
“ดังนั้น แกก็ลองลิ้มรสพิษจากศพพิษที่ตั้งใจพัฒนาขึ้นมาเป็นอย่างดีหน่อยก็แล้วกันนะ”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้บังคับศพพิษให้ลอยตรงไปยังแผลที่แขนถูกตัดออกไปในทันที และนี่ทำให้พิษจากศพพิษพุ่งเข้าไปในร่างของผู้คุมหอหวังอย่างรวดเร็ว
“ไม่ ไม่นะ ไม่เอา แกมันสับปลับ ข้าบอกแกไปทุกอย่างแล้ว ทำไมแกยังคิดเอาชีวิตข้าไปอีกกัน”
เมื่อได้เห็นพิษจากศพพิษของตนเข้าไปในร่างต่อหน้าต่อตา ผู้คุมหอหวังได้กรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง และก่นคำด่าใส่เฉินเฉียงเท่าที่จะนึกออก
เฉินเฉียงก็ไม่ได้แยแส เพียงตอบกลับไปด้วยใบหน้านิ่งประหนึ่งมองปลาที่ตายแล้วพูดออกมาด้วยเสียงที่นึ่งลึกแต่กระหึ่มก้อง “ขยะของเผ่าพันธุ์เช่นแกนั้น หากไม่ฆ่าไปแล้ว ข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปเผชิญหน้าผู้คนอีกกัน”
“ถ้าข้าแกจบลงแค่การฆ่าคนบนโลกปีศาจ ข้าก็ยังพอจะอนุโลมได้”
“แต่แกนั้นกลับคิดจะใช้ศพพิษนี้ฆ่าคนบนโลกมนุษย์ของข้าเนี่ยนะ”
“แกกล้าดียังไงกัน”
“ข้าบอกตามตรงเลยนะว่าไม่เพียงแค่ข้าที่มีจากอีกฝากฝั่งเขตแดน ไอ้ฮั่นจุยคนนั้นก็เช่นกัน”
