“และเหตุผลที่ข้ามาที่นี่นั้นเป็นเพราะต้องการนำตัวไอ้ระยำฮั่นจุยนั่นกลับไปสำเร็จโทษ”
“แต่แก ไอ้พวกเลวระยำอย่างพวกแกกลับคิดรวมหัวกับไอ้ระยำนั่นคิดทำลายบ้านของข้าเนี่ยนะ แกคิดว่าข้ายังควรจะปล่อยให้แกรอดต่อไปอีกรึไง”
คำพูดของเฉินเฉียงแต่ละคำนั้นเปรียบได้ดั่งค้อนสายฟ้าที่ทุบเข้าไปยังห้วงจิตสำนึกของผู้คุมหอหวัง
หากเป็นคนทั่วไป อาจจะคิดว่าตนเองเมื่อได้รับพิษที่ร้ายแรงเฉกเช่นพิษจากศพพิษนี้ไปก็คงจะคิดว่าทำสิ่งใดไปก็เปล่าประโยชน์
แต่กับผู้คุมหอหวัง เขาย่อมไม่คิดปล่อยโอกาสสุดท้ายในชีวิตนี้ไปเฉยๆ
“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างน่าขันนัก”
“ผู้ที่อยู่จุดสูงสุดของโลกปีศาจของข้ากลับกลายเป็นของคนจากต่างเขตแดน แถมมาในตอนนี้ ข้ายังจะต้องตกตายด้วยน้ำมือของคนจากต่างเขตแดนอีก”
“โลกปีศาจที่พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะรุกรานไปยังต่างเขตแดน แต่ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นเพียงของเล่นของคนจากต่างเขตแดนเพียงสองคนเท่านั้น ช่างน่าขันนัก”
“ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะสาปส่งพวกแกทั้งสองตัว”
“สักวันหนึ่ง พวกแกจะต้องไม่ตายดี”
“โห่ คิดสาปแช่งข้ารึ เจ้าคู่ควรรึไงกัน”
เฉินเฉียงกล่าวสบถออกมาอย่างไม่แยแส “ไอ้เดนมนุษย์”
