ในเมื่อเฉินเฉียงต้องการจะลงโทษ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้คนเช่นนี้ตกตายไปได้โดยง่าย
ถึงแม้ผู้คุมหอหวังรู้ดีว่ายังไงซะตนเองจะต้องตกตายเพราะพิษจากศพพิษ แต่ขอให้เขาอยู่รอดไปได้เพียงสักหนึ่งวันมันก็ยังดีกว่าตกตายในตอนนี้ ในขณะที่ผู้คุมหอหวังกำลังโล่งใจเพราะรอดตายได้อย่างฉิวเฉียด เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังที่มองไม่เห็นได้กดทับร่างของตนเองลงไป
“ไม่ ไม่นะ ข้าไม่อยากตาย ข้ายังไม่อยากตาย”
ผู้คุมหอหวังที่เห็นเหล่าสัตว์ปีศาจกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าได้เข้ามาใกล้ตนเองมากขึ้นเรื่อยๆนี้ได้กรีดร้องออกมาอย่างไม่หยุด กลับกัน เหล่าสัตว์ประหลาดต่างก็อ้าปากพะงาบๆรอรับร่างของผู้คุมหอหวังด้วยความเปรมปรีดิ์อย่างไม่รู้เหนื่อย
“ม่ายยยยยย”
เสียงกรีดร้องสุดท้ายของผู้คุมหอหวังได้ดังขึ้นมาจนสิ้นเสียงไป ผู้คุมหอที่ทำตัวเฉกเช่นเสือนอนกินมากว่าครึ่งชีวิต ก็ได้ตกตายลงไปในปากของสัตว์ปีศาจที่ตนเองเถิดทูนมาแทบจะทั้งชีวิต
เฉินเฉียงเพียงแค่จ้องมองฉากนี้อย่างเงียบสงบ เขามองจนมั่นใจว่าสัตว์ปีศาจทั้งหลายได้กลืนกินเลือดและเนื้อของผู้คุมหอหวังไปจนหมดสิ้น และรอดูสัตว์ปีศาจเหล่านี้ล้มตายไปตามๆกัน
