จึงไม่แปลกในยามที่เฉินเฉียงบอกว่าผู้คุมหอหวังว่าให้ลองลิ้มรสชาติในสิ่งที่ตัวเขาได้ทำมา นั่นก็คือการบอกให้ผู้คุมหอหวังนั้นหากจะรอดก็ต้องคิดหายาแก้ให้ได้นั่นเอง
“ไม่ ไม่นะ ไม่เอา ข้าไม่เอา”
เมื่อเห็นศพพิษลอยเข้ามาหาอย่างช้าเชื่อง ผู้คุมหอหวังในตอนนี้ก็แสดงออกซึ่งความกลัวในทุกชั่วขณะที่ศพพิษลอยเข้ามาหา เขากลัวจนกระทั่งมีน้ำไหลออกมาจากหว่างขาร่วงลงไปยังบนพื้นดิน
เฉินเฉียงในตอนนี้ไม่ได้แสดงออกมาซึ่งความเห็นใจแต่อย่างใด เขาเพียงสบถไปทีหนึ่งแล้วพูดออกมา “ผู้คุมหอหวัง หากแกยังไม่รู้ว่าสิ่งใดในมือที่สำคัญ ก็ดูเหมือนว่าตัวแกนั้นคงไม่อาจรอดพ้นไปได้แล้วล่ะนะ”
“เอาเป็นว่าข้าผู้นี้จะเป็นคนนำเจ้าออกจากหุบเขาเสียงกระซิบนี้เองก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปยังเมืองตั้วหลัวหยิง ที่นั่น ข้าจะประกาศความเลวทรามของแกให้ผู้คนได้ประจักษ์รับรู้ แล้วข้าจะส่งแกไปอยู่รวมกับเหล่าผู้คนที่ได้รับพิษจากศพพิษของแก เมื่อถึงยามนั้น หากแกยังมีปัญญากลับไปวิหารศักดิ์สิทธิ์ล่ะก็ ข้าล่ะจะยอมรับนับถือเจ้าเลยจริงๆ”
“แต่ข้าว่าก่อนที่จะเป็นอย่างนั้นได้ แม้แต่กระดูกสักชิ้นของแกก็คงจะไม่เหลือแล้วล่ะนะ”
