ผู้คุมหอหวังในตอนนี้ตกอยู่ในสภาพที่ไม่ได้รับรู้ถึงคำพูดของเฉินเฉียงแต่อย่างใด เพราะในตอนนี้เขานั้นได้กังวลว่าตนเองจะติดพิษจากศพพิษ เพราะไม่ว่ายังไง เมื่อติดไปแล้วย่อมมีแต่ความตายที่รอคอย
“ท่านผู้ห้าวหาญ ไม่ใช่ว่าท่านอยากจะรู้ว่าท่านจ้าววิหารเข้ามาในตำแหน่งได้ยังไงหรอกรึ ข้าจะบอก ข้าจะบอกท่านทุกอย่าง โปรดเมตตาข้าด้วย อย่าฆ่าข้าเลย”
ในเมื่อชีวิตของตนเองสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ไอ้ความจงรักภักดีจนยอมตกตายอะไรนั่นไม่ได้ต่างไปจากกองอาจม
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้บังคับให้ศพพิษลอยหยุดนิ่งไม่เคลื่อนเข้าไปอีก แต่น้ำพิษที่กระฉอกออกมาจากศพพิษนั้น ก็ได้กระฉอกออกมาจนลอยเข้าไปใกล้ๆเกือบจะถึงดวงตาของผู้คุมหอหวัง หากเฉินเฉียงไม่ได้สังเกตเห็นไว้ก่อน ผู้คุมหอหวังก็คงจะติดเชื้อไปแล้ว
แม้จะดูแบบไหน แต่ความจริงแล้วมันคือยุทธ์วิถีทางจิตวิทยารูปแบบหนึ่ง
เพื่อจะไม่ให้ผอ.หวังนั้นได้รู้สึกว่าตนเองยังมีโอกาสรอด เฉินเฉียงจึงได้ใช้สิ่งที่อันตรายที่สุดที่ผู้คุมหอหวังรับรู้มาปิดล้อมร่างกายของเขาเอาไว้ นี่จะทำให้ผู้คุมหอหวังรู้สึกได้ว่าไม่มีทางเลยที่เขาจะหลบหนีไปได้หากไม่สร้างข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อ
