บทที่ 537 แขนหาย
เฉินเฉียงได้มองตามของเหลวสีเหลืองไปอย่างสับสน
หากพูดกันตามตรง กับคนแก่ขี้ขลาดที่ต้องขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก่อนที่จะเข้ามายังหุบเขาเสียงกระซิบแบบนี้ สมควรจะไม่กล้าใช้ศพพิษภายในทะเลสาบแห่งนี้
เฉกเช่นเดียวกับเหอเชินราชเลขากรมครัวเรือนในสมัยราชาวงศ์เฉียนหลง ที่มีจักรพรรดิเฉียนหลงคอยอุ้มชูจนทำให้เขานั้นไม่กล้าจะขัดจักรพรรดิเฉียนหลงเลยสักอย่างเดียว
และผู้คุมหอหวังที่อยู่ตรงหน้าเขานี้สมควรจะนับถือสัตว์ปีศาจประดุจดั่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แล้วกับคนเช่นนี้จะคิดวางยาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เต็มทะเลสาบได้ยังไง
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ผู้คุมหอหวังได้พูดออกมานั้นทำให้เฉินเฉียงนั้นเข้าใจ
“ไอ้เวรตะไล เออ ที่แกพูดมันก็จริง ข้านั้นกลัวจริงๆว่าพิษจากศพของข้าจะทำอันตรายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่อยู่ในทะเลสาบนี้จริง”
“แต่แกลืมไปรึเปล่าว่าเหตุผลที่ข้ากราบไหว้ไอ้พวกนั้นประดุจดั่งนับถือผีสางสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั่นก็เป็นเพราะให้พวกมันไว้ชีวิตข้า”
“ในเมื่อตัวข้ากำลังมีภัยแล้วข้าจะสนพวกมันทำไมกัน”
“ไอ้เวรตะไล ข้าไม่สนหรอกว่าแกจะเป็นใคร มาจากไหน หรือแม้แต่ทำไมคิดเล่นงานวิหารศักดิ์สิทธิ์ของข้า”