เมื่อเห็นเฉินเฉียงมีท่าทีแปลกๆ ผู้คุมหอกงก็อดที่จะเขย่าไหล่เฉินเฉียงเพื่อดึงสติไม่ได้
“โอ้ ฮี่ฮี่ฮี่ ไม่เป็นไรข้าไม่เป็นไร ข้าเพียงไม่นึกว่าท่านผู้คุมหอหวังนั้นจะคิดการณ์ไกลถึงขนาดนี้ จึงทำให้ข้าอดที่จะยอมรับนับถือไม่ได้”
“ใช่ไหมล่ะ” เมื่อผู้คุมหอกงได้ยินก็พยักหน้ารับและกล่าวสรรเสริญออกมา “พี่จ้ง ผู้คุมหอหวังนั้นที่มาหาข้าในวันนี้เองก็เพราะต้องการช่วยพวกเราในการจัดการไปพวกแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญที่อยู่ในเขตแดนอื่นนั่นแหละ”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินก็นึกสงสัยจนต้องหันไปมาผู้คุมหอหวัง ก่อนที่ราวกับจะนึกอะไรออกจนเบิกตาโพลงและมุมปากที่กระตุกยับ
“พี่กง ท่านหมายถึง….”
“ถูกต้อง มันเป็นไปอย่างที่พี่จ้งคิดนั่นแหละ ฮ่าฮ่าฮ่า” ผู้คุมหอกงหัวเราะลั่น “ในเมื่อพิษจากศพของพี่หวังนั้นรุนแรงอย่างที่สุด แล้วทำไมไม่ใช้พวกมันไปจัดการกับไอ้พวกที่อยู่อีกฟากฝั่งซะล่ะ”
“ด้วยพิษจากศพที่รุนแรงและติดง่ายขนาดนี้ ตราบใดที่เราโยนศพไปไว้ที่นั่น อีกไม่นาน ไอ้พวกฝั่งนั้นก็คงตายกันเป็นเบือ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
-คนบ้า-
-พวกมันล้วนแล้วแต่เป็นคนบ้า-
นี่คือสิ่งที่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเฉินเฉียง
