“พี่จ้ง ขอต้องขอโทษด้วยเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีพิษจากศพเหล่านี้ข้าจะเป็นคนพัฒนาขึ้นมาก็จริง แต่ด้วยมันเกิดขึ้นมาจากกรรมวิธีมากมายจนทำให้ศพนั้นเน่าจนก่อให้เกิดพิษ มันจึงไม่มีวิธีรักษาแต่อย่างใด”
“ต่อให้ลงมือคิดค้นยาในตอนนี้ กับศิษย์แผนกปรุงยาเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ไม่อาจช่วยเหลือได้ทัน”
“หรือก็คือ พวกเราไม่มียาถอนพิษนั่นเอง”
“เอาอย่างนี้ดีกว่า พี่จ้ง ท่านไปบอกหยุนอ่าวเถิดว่าให้พวกเขาทำพอเป็นพิธี อย่าได้เป็นเคร่งเครียดกับมันแต่อย่างใด”
“เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม เมืองที่พิษแพร่กระจายอยู่ในตอนนี้ล้วนแล้วแต่เป็นเมืองที่วิหารศักดิ์สิทธิ์หมายจะกวาดล้างให้สิ้นซากอยู่แล้ว”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยิน ก็รู้สึกราวกับสมองระเบิดจนถึงกับนิ่งอึ้งไปในทันที
นี่มันถิ่นคนวิปลาศชัดๆ
คนดีๆที่ไหนที่จะพัฒนาพิษขึ้นมาแล้วจะไม่คิดวิธีแก้พิษเอาไว้
หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ ถึงเมืองที่มีการแพร่กระจายของพิษจากศพนี้ไม่แคล้วหลุดรอดจากการล่มสลายงั้นรึ
แถมมันยังเป็นเมืองที่เขาให้กลุ่มเหมันต์จันทราไปเผยแพร่ภาพฉายของพวกวิหารศักดิ์สิทธิ์เสียอีก
“พี่จ้ง ท่านเป็นอะไรรึเปล่า”
