“ไม่เป็นไร ข้ามีภูมิต้านทานโรคได้ทุกชนิด”
เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ผอ.จ้งไม่ได้ใส่ใจการห้ามปรามของหยุนอ่าว ก่อนที่จะยื่นมือไปแตะแผลของคนป่วย
จุดแดงที่ปรากฏทั่วทั้งร่างของตนป่วยนี้ บางจุดใหญ่เท่าปลายเล็บ เมื่อใดก็ตามที่มันขยายตัวออกไปถึงระดับหนึ่ง จุดเหล่านี้จะปริแตกออกจนทำให้เลือดไหลออกมา
เฉินเฉียงได้ใช้ปลายเล็บไปฉีกเอาน้ำเหลืองที่พึ่งก่อตัวขึ้นบนจุดแดงขึ้นมา ก่อนที่จะนำขึ้นมาดม ราวกับต้องการพิสูจน์กลิ่นของโรคที่ปนเปื้อนอยู่ภายใน
เมื่อเห็นท่าทางของเฉินเฉียงที่ดูเป็นธรรมชาติมากเกินไป หยุนอ่าวถึงกับต้องเดาะลิ้นอยู่ในปากโดยที่ไม่ออกมาเพราะตกตะลึง
“ท่านผอ. ก่อนหน้านี้มีศิษย์แผนกปรุงยาบางคนก็ทำเฉกเช่นท่าน เพียงแต่ว่าในทันทีที่พวกเขาทำเช่นนี้ ร่างกายของพวกเขาก็ผุดเต็มไปด้วยรอยจุดแดงและตกตายไป”
เฉินเฉียงที่ได้ยิน ขมวดคิ้วแน่นก่อนจะนึกคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะส่ายหัวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ดูเหมือนว่าโรคพวกนี้จะมีบางอย่างแอบแฝงอยู่นะ”
“ผู้อาวุโสหยุน สถานการณ์แต่ละเมืองเหมือนกันหรือไม่”
หยุนอ่าวหยักหน้ารับอย่างเศร้าสลด “ใช่ครับ ข้าได้ไปเมืองอื่นมาบ้างแล้ว สถานการณ์ไม่แตกต่างกันแม้แต่น้อย”
