หยุนอ่าวนั้นคิดมาเสมอว่า หากไม่ใช่ว่าเขาต้องการเก็บซ่อนความสามารถในการปรุงยาของตนจากผู้คน เขาก็คงเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปไปแล้ว
แต่หยุนอ่าวนั้นนึกไม่ถึงว่าความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม กลับไร้ค่าไร้ราคาเมื่อต้องพบเจอกับโรคร้ายนี้
มันเป็นสิ่งที่เรียกกันว่า ความจริงผิดกับสิ่งที่หวังอย่างสิ้นเชิง
ยังดีที่เฉินเฉียงนั้นเข้าใจลักษณะนิสัยของชายแก่คนนี้เป็นอย่างดี จึงเลือกที่ให้เขานำพาศิษย์แผนกปรุงยาจากสำนักต่างๆมารักษาผู้คน ไม่ให้มีส่วนร่วมกับภารกิจในป่าใต้ดิน
หลังจากเฉินเฉียงใช้ทักษะผ่ามิติไปไม่กี่ครั้ง เขาก็มาถึงยังเขาโรคา
เพียงเขาเดินเข้าผ่านกำแพงเขตแดนเข้ามา คนกลุ่มหนึ่งที่รับหน้าที่ลาดตระเวนก็ได้รีบพุ่งตรงเข้ามาหาในทันที
“โอ้ เป็นท่านผอ.จ้งนี่เอง ข้าเคยพบเจอท่านตอนที่ท่านมาหาท่านจ้าววิหารครั้งก่อน ท่านจำข้าได้รึเปล่า”
“แล้วสถานการณ์ที่ป่าใต้ดินเป็นอย่างไรบ้างล่ะครับเนี่ย”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับ แสดงออกมาว่าเป็นไปได้ด้วยดี
นี่ทำให้ชายที่รับหน้าที่ลาดตระเวนอดที่จะถอดถอนลมหายใจออกมาไม่ได้ในทันทีเมื่อเห็น
