“เฮ้อ ช่างน่าเสียดายนักที่ท่านจ้าววิหารอนุญาตให้ท่านรองพาคนไปได้เพียงสามร้อยคนเพียงเท่านั้น ดูเหมือนว่าพี่น้องทั้งสามร้อยคนนั่นคงจะทำภารกิจได้อย่างอิ่มหนำเป็นแน่”
“ท่านผอ.จ้ง ในครั้งนี้ท่านได้รวบรวมเหล่าผู้บ่มเพาะจากทั่วทั้งโลกปีศาจไป ท่านรองจ้าววิหารกับคนอื่นๆคงจะปากไม่ว่างเว้นวันเลยกระมัง”
เมื่อเฉินเฉียงได้เห็นท่าทางที่แสดงออกมาราวกับไม่ใช่มนุษย์ของชายคนนี้ นี่ทำให้เฉินเฉียงอยากจะกุดหัวชายคนนี้ให้ตกตายไปเสียพ้นๆในทันที
แต่เพื่อไม่ให้ฝูงงูต้องแตกตื่น เขาจึงได้เพียงแค่อดทนและฝืนยิ้มออกมา
“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วน่า รองจ้าววิหารและข้าเองก็ได้ทำข้อตกลงกันไว้แล้วว่าเมื่อทุกคนได้เข้าไป จะกินดื่มยังไงก็ได้ตามที่ใจปรารถนา แต่ไม่ให้ผู้บ่มเพาะเหล่านั้นแตกตื่นเป็นพอ”
ยิ่งได้ยินคำพูดของเฉินเฉียง ชายผู้รับหน้าที่ลาดตระเวนคนนี้ก็ยิ่งแสดงออกมาด้วยท่าทางตื่นเต้น
“ฮี่ฮี่ฮี่ ท่านผอ.จ้ง ท่านพอจะคุยกับท่านจ้าววิหารได้รึเปล่าว่าให้พวกข้าได้มองเห็นแสงกันบ้าง ต่อให้เป็นน้ำซุปเหลือๆจากรองท่านจ้าววิหาร มันก็ยังดีกว่าที่พวกข้าจะไม่ได้อะไร”
