บทที่ 527 ฟื้นฟู
ในระยะร้อยกว่าไมล์ เฉินเฉียงสามารถนำพาเม่ยหลัวหลันเข้าไปสู่โลกใบเล็กของตนได้อย่างง่ายดาย
-โคตรอันตรายเลยวุ้ย-
-อีกแค่นิดเดียว-
-หากไม่ใช่ว่าไอ้เหมียวนั่นมัวแต่เอ้อระเหยล่ะก็ ต่อให้ข้ามีทักษะดีเลิศขนาดไหนก็ไม่อาจช่วยเม่ยหลัวหลันได้-
กรงเล็บของราชาพยัคฆ์ที่ได้กรีดผ่านอากาศตรงหน้าอย่างรวดเร็วจนบังเกิดเสียงกรีดผ่านอากาศขึ้นมา แต่นอกจากร่องรอยของอากาศที่โดนกรีดเฉือนและเงาร่างติดตาที่ราวกับจะคงอยู่ของเม่ยหลัวหลันแล้ว ก็ไม่หลงเหลือสิ่งใดอยู่อีก
“โธ่เว้ย”
ราชาพยัคฆ์สบถออกมา มันนั้นกำลังนึกเสียใจที่ไม่ได้ฆ่าเม่ยหลัวหลันไปตั้งแต่ต้น แถมมาในตอนนี้ตัวมันยังถูกพบเจอด้วยตัวตนที่ทรงพลังเสียอีก
แต่….มันก็แค่นั้น
นอกจากมันแล้วยังมีราชาตนอื่นอยู่อีกในป่านี้ พวกมันเหล่าราชาสี่พี่น้องต่างก็ฝึกฝนเคล็ดวิชาหุ่นเชิดโลหิต
ไม่ว่าจะเป็นใครที่มาช่วย กับพวกมันแล้วย่อมไม่ถึงเป็นสิ่งใด ก็แค่ปัญหากวนใจธรรมดา
อย่างไรก็ตาม ราชาพยัคฆ์ที่ทำตัวโอหังมาโดยตลอด มันกำลังจะได้ลิ้มรสความรู้สึกที่มันยากจะลืมเลือนจนต้องร่างกายสั่นสะเทือนในทันที
ในตอนที่กรงเล็บของราชาพยัคฆ์ได้หยุดเคลื่อนไหว อยู่ๆมันก็รู้ส
