ไม่ไหวดิงราวกับหมาน้อยที่ได้พบเจอเจ้านายที่รักของตน
ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากที่หมาป่าสีเทาได้แสดงท่าทีของตนที่มีต่อเมิ่งน้อยไปแล้ว เหล่าสัตว์วิญญาณที่เหลือในดอนนี้ก็เริ่มทำตัว พวกมันเริ่มมารายล้อมเมิ่งน้อยก่อนที่จะหมอบราบกับพื้นดินพร้อมท่าทีสงบและไม่ส่งเสียงอันโด
ด้วยท่าทางของเหล่าสัตว์วิญญาณเหล่านี้ ไม่เพียงแด่เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสจากสำนักเต๋าต่างๆแม้แต่เมิ่งน้อยเองก็ยังทำอะไรต่อไม่ถูก
นี่ทำให้เมิ่งน้อยทำได้เพียงมองขึ้นไปหาเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จังอย่างต้องการความช่วยเหลือ
เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จังที่เห็นก็ยิ้มแล้วพูดออกมา “เมิ่งน้อย แก่นหุ่นเชิดเหล่านั้นเปรียบได้ดั่งของบรรณาการสำหรับเจ้า เจ้าสามารถรับพวกมันเอาไว้ได้อย่างไม่มีปัญหา”
เมื่อเมิ่งน้อยได้ยินมันก็ส่งเสียงร้องออกมาทีหนึ่งก่อนจะเก็บแหวนเก็บของที่เกี่ยวอยู่ในเล็บของหมาป่าสีเทาโยนไปไว้ในโลกใบเล็กของมัน
สำหรับเหล่าสัตว์ร้ายแล้ว ผู้เข้มแข็งย่อมได้รับความเคารพยำเกรง
โดยเฉพาะในครั้งนี้ เมิ่งน้อยเป็นผู้ช่วยชีวิตของพวกมันจากเงื่อมมือของหมีดำ
ในเวลาเดียวกัน การต่อสู้ของเมิ่งน้อยกับหมีดำเองก็ยังแสดงให้สัตว์วิญญาณทั้งหลายให้ประจักษ์ในความแข็งแกร่งของมัน จนเหล่าสัตว์วิญญาณถือว่าเมิ่งน้อยเป็นผู้นำของพวกมันอย่างสมบูรณ์
และเป็นเพราะเมิ่งน้อยต่อสู้ด้วยตนเอง เหล่าสัตว์วิญญาณจึงยอมศิโรราบแบบนี้
หลังจากเมิ่งน้อยเก็บแก
