ยังไม่รวมถึงการที่ร่างของหมีดำนั้นเกือบจะต้องผงะหงายหลังไป กลับกลายเป็นว่าหมัดก่อนหน้านี้เป็นเพียงตัววัดระยะหมัดที่เหมาะสมของเมิ่งน้อยเพียงเท่านั้น และนี่ทำให้หมีดำถอยร่นไปสิบเมตรในตอนนี้
ถึงแม้ร่างของหมีดำจะโยกไหวไปเล็กน้อย แต่หมีดำนั้นก็ยังทำท่าทางออกมาราวกับไม่รู้สึกรู้สา
“ปัง….”
“ป๊าบบ...”
หนึ่งหมัด หนึ่งฝ่ามือ ผลัดกันซัดไปคนละที
เฉินเฉียงที่อยู่บนอากาศได้เผยรอยยิ้มกริ่มออกมา
-หยานเสวี่ย เจ้าเห็นรึเปล่าว่าเมิ่งน้อยเริ่มจะใช้สมองบ้างแล้วน่ะ หากเป็นอย่างนี้ล่ะก็ หมีดำต้องแพ้อย่างแน่นอน-
เฉินเฉียงได้ถามหยานเสวี่ยผ่านจิตวิญญาณ
หยานเสวี่ยที่ได้ยินก็ไม่เข้าใจในทันที นางทั้งไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินเฉียงจะต้องส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณ และนางก็ไม่เข้าใจว่าเฉินเฉียงนั้นหมายถึงสิ่งใด
-คงไม่ใช่ว่าเฉินเฉียงกลัวว่าเมิ่งน้อยจะแพ้ก่อนนี้หรอกนะ-
หากว่ากันตามตรง คำพูดของเฉินเฉียงที่พูดออกมานั้นสมควรจะไม่ส่งผลใดๆต่อเมิ่งน้อยเลยสักนิด
