-หากจะให้อธิบายให้เข้าใจง่ายๆหน่อยก็คงเป็นเรื่องของระยะโจมตี ยิ่งแขนของเมิ่งน้อยยาวขึ้น ระยะโจมตีหวังผลของเมิ่งน้อยก็ยิ่งไกลมากขึ้น รวมถึงพลังอำนาจในการโจมตีก็เพิ่มสูงขึ้นตาม-
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยานเสวี่ยได้หรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมกับเผยรอยยิ้มหวานออกมา
-ถ้าเมิ่งน้อยกลับไปตัวเท่าเดิมแต่สัดส่วนแขนของมันเท่านี้ ข้าว่ามันต้องน่ารักกว่าเดิมแน่ๆ-
การต่อสู้ของสัตว์ยักษ์ทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป
และเป็นเฉกเช่นที่เฉินเฉียงได้พูดเอาไว้ ในระหว่างการต่อสู้นี้ ความรุนแรงในการโจมตีของสัตว์ยักษ์ทั้งสองนั้นเริ่มจะเห็นได้ชัดขึ้น
หากมองหมีดำในตอนนี้ ไม่ว่าใครก็บอกได้ว่าสถานการณ์ของหมีดำนั้นย่ำแย่อย่างที่สุด
ในช่วงเกือบสิบนาทีนี้ ทั้งสองได้ผลัดกันโจมตีระหว่างอุ้งเท้าและหมัดนับพันครั้ง
อย่างไรก็ตาม หลังจากรับการโจมตีไปในแต่ละครั้ง เท้าของเมิ่งน้อยนั้นยังไม่เขยื้อนออกจากที่เดิมเลยแม้จะสักมิลเดียว ผิดกับหมีดำที่ในตอนนี้ถูกผลักให้ถอยร่นไปเกือบเมตรแล้ว
และหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็ ฝ่ามือของหมีดำจะไม่อาจทำได้แม้จะแตะตัวของเมิ่งน้อย
นั่นก็เพราะขาหน้าของหมีดำนั้นยาวเพียงแค่หกเมตรเท่านั้น
