หยานเสวี่ยในตอนนี้ที่เห็นก็ได้ยิ้มแล้วพูดต่อ –ข้าก็ยังไม่เห็นว่าเมิ่งน้อยนั้นใช้สมองตรงไหนเลย ข้าเห็นเพียงว่าเจ้าตัวน้อยนี่ใช้หัวชนฝากับหมีดำนั่นเพียงเท่านั้น และก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรแม้แต่น้อย นี่คือสิ่งที่เหนือความคาดคิดของข้ามากนัก-
ในขณะเดียวกัน เฉินเฉียงที่กำลังมองการผลัดกันโจมตีของทั้งสองร่างยักษ์อยู่นี้ มุมปากของเขาก็ได้ยกตัวขึ้นมาเล็กน้อย
-เจ้าไม่เห็นงั้นรึ ลองดูดีๆสิว่าในแต่ละหมัดของเมิ่งน้อยนั้นความเร็วนั้นเท่าเดิม แต่ความรุนแรงนั้นกลับเพิ่มขึ้นทุกชั่วขณะที่ได้ปล่อยไป แถมในตอนนี้หมีดำตัวนั้นก็ต้องผงะถอยหลังไปร่วมครึ่งเมตรแล้วนา-
-นี่หมายความว่าเมิ่งน้อยได้ใช้แขนอันยาวสุดหยั่งของมันนั้นได้คล่องแคล่วขึ้น หรือจะให้พูดก็คือหลังจากปล่อยหมัดแรกไปแล้ว เมิ่งน้อยนั้นสามารถรับรู้ได้ว่าต้องปล่อยหมดยังไงถึงทำให้หมีดำนั่นต้องถอยร่นออกไป-
-และยิ่งหมีดำตัวนั้นถอยผงะหลังออกไปมากเท่าไหร่ ความรุนแรงที่หมีดำโจมตีเมิ่งน้อยก็จะยิ่งลดลงมากขึ้นเท่านั้น-
