ถึงแม้สัตว์ปีศาจหุ่นเชิดโลหิตจะไม่มีลูกตา แต่พวกมันก็มีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมอย่างที่สุด
และมันรับรู้ถึงบางสิ่งที่เมิ่งน้อยมีในตัวมาตั้งแต่ต้น
อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านการปะทะไปเก้าครั้งเก้าครา นี่ทำให้มันนั้นไม่ได้ใส่ใจถึงความรู้สึกบางอย่างที่สัมผัสได้จากเมิ่งน้อยก่อนหน้า
สำหรับมันแล้ว ต่อให้เมิ่งน้อยเปรียบได้ดั่งเพชรที่จรัสแสง แต่ก็เป็นเพียงเศษเพชรเพียงเท่านั้น
และนี่ทำให้หลังจากผ่านการปะทะครั้งที่เก้าไปแล้ว หุ่นเชิดโลหิตตนนี้ก็ราวกับหน้ามืดตามัวเดินดุ่มเข้าใส่โดยไม่คิดอยู่ดูท่าทีอีกแต่อย่างใด นี่จึงทำให้ต่อให้มันรู้ตัวในตอนนี้ แล้วว่าเมิ่งน้อยได้ตัวใหญ่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ไม่อาจจะหยุดตัวเองได้ทัน ถึงแม้ขาของมันจะพยายามหยุดยั้ง แต่ร่างกายอันหนักอึ้งและใหญ่โตของมันก็หาได้หยุดได้โดยง่ายไ ไม่ และนี่ทำให้มันไถลไปหาเมิ่งน้อยอยู่ดี
เฉินเฉียงเองก็ไม่คิดว่าเพียงหนึ่งคำพูดของเขาจะทำให้เมิ่งน้อยถึงกับฉุนขาด
