ในมุมมองของเขากับหยานเสวี่ยนั้น ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เมิ่งน้อยเป็นเพียงลิงตัวจ้อยที่คอยเกาะแขนพวกเขาน่ารักน่าเอ็นดูเพียงเท่านั้น และนี่ทำให้นานวันไปทั้งเขาและหยานเสวี่ย ยต่างก็หลงรักและใคร่เอ็นดูเมิ่งน้อยมากขึ้นเรื่อยๆ
และกลายเป็นว่าเมิ่งน้อยของพวกเขานั้นมีร่างกายที่แท้จริงเช่นนี้
ด้วยการที่เมิ่งน้อยนั้นอยากจะได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากเฉินเฉียงและหยานเสวี่ย เมิ่งน้อยจึงได้แกล้งทำเป็นเจ้าตัวน้อยมาโดยตลอดเพียงจะได้ชนะใจทั้งสองคน แน่นอนว่าเป้าหมายหลักข ของเมิ่งน้อยนั้นก็คือแก่นวิญญาณฟรีๆชั่วชีวิต
นี่ทำให้เฉินเฉียงนั้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะหันไปหาหยานเสวี่ยแล้วพูดออกมา “ดูเหมือนว่าเราสองคนคงต้องเปลี่ยนท่าทีกับเจ้าตัวจ้อยของเราแล้วนะ เพราะพวกเราคงจะปล่ อยให้ไอ้หนูนี่เกาะเราเป็นลูกแหง่ไม่ได้แล้วแหงๆ”
ส่วนหยานเสวี่ยนั้นเมื่อได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา “ต่อให้อยากแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ ตัวขนาดนี้จะไปเกาะตรงไหนได้กัน”
ส่วนอีกด้านหนึ่งนั้น เมื่อหมาป่าสีเทาได้เห็นร่างกายของเมิ่งน้อยแล้ว ขวัญกำลังใจของมันก็พุ่งพรวดในทันที
