เมื่อเห็นฉากนี้ ความคิดของเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสของสำนักเต๋าต่างๆที่มีต่อเมิ่งน้อยก็เปลี่ยนไป
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม พวกเขาจะไม่ยอมไปหาเรื่องกับปีศาจน้อยตนนี้เป็นอันขาด
“ปัง…ปัง…ปัง….”
ยิ่งเวลาผ่านไป เสียงฟาดงวงของช้างยักษ์คลั่งก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
และนี่ทำให้พื้นที่โดยรอบมันนับร้อยไมล์นั้นก่อเกิดการสั่นไหวประหนึ่งดังมีแผ่นดินไหวอยู่ไม่ขาด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์วิญญาณธรรมดาหรือแม้แต่สัตว์วิญญาณกลายพันธุ์ล้วนแล้วแต่ต้องนิ่ง งอึ้งไปกับเสียงฟาดงวงของช้างยักษ์คลั่งกับพื้นดินนี้
นี่ทำให้เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสบางส่วนที่ทนรับแรงสั่นสะเทือนเอาไว้ไม่ไหวจนต้องกระอักเลือด และทำได้เพียงบินหนีขึ้นฟ้าไป
“ไอ้ฉิบหาย ไอ้ช้างยักษ์นี่มันต้องการจะฆ่าเรารึไงกัน พวกเราไม่ได้อึดเหมือนมันสักหน่อย ถ้ามันอยากจะตายนักจะลากพวกเราไปด้วยทำไม”
“จะให้ฆ่าด่าทอช้างยักษ์นั่นก็กระดากปากวุ้ย หากเป็นเจ้าที่ไม่มีมือแล้วมีอะไรเข้าไปอยู่ในจมูกมั่ง เป็นเจ้าเจ้าจะทำยังไงล่ะ ข้าว่าดีไม่ดีคลั่งกว่าไอ้ช้างตัวนี้อีก”
