“เฮ้อออ ข้าล่ะสงสัยนักว่าเจ้าตัวน้อยนั่นไม่เป็นอะไรเลยรึไง ขนาดพวกเราอยู่ห่างซะขนาดนี้ยังได้รับผลจากแรงสั่นสะเทือนซะขนาดนั้นจนกระอักเลือดเลยนะ”
ช่างเป็นคำพูดที่ไร้สาระยิ่งนัก
หากว่าเมิ่งน้อยมาได้ยินคำพูดห่วงใยของคนผู้นี้คงไม่แคล้วจะถูกเมิ่งน้อยคำรามใส่
คนผู้นี้ทำในสิ่งที่เรียกว่า ไม่รู้ว่าสิ่งใดดีไม่ดีกับตนเอง
มันก็จริงที่ในตอนแรกนั้น ยามที่ช้างยักษ์คลั่งฟาดงวงกับพื้นดิน เมิ่งน้อยนั้นรู้สึกไม่ดี
แต่คนผู้นี้คิดว่าเมิ่งน้อยเป็นใครกัน
มันคือผู้ที่จะเอ่ยอ้างว่าตนนั้นเป็นเจ้าแห่งสัตว์ร้ายเลยนะ หากว่าตั้งเป้าไว้ซะขนาดนั้นแล้วแต่กลับไม่อาจทนการเหวี่ยงสะบัดของสัตว์วิญญาณระดับราชาขั้นกลางได้ล่ะก็ เมิ่งน้อ อยก็ควรจะล้มเลิกความคิดของมันไปได้เลย
