บทที่ 510 เมิ่งน้อย
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับหยานเสวี่ย
นี่เป็นสิ่งแรกที่เฉินเฉียงคิดขึ้นมาในใจเมื่อเห็นข้อความนี้
เฉินเฉียงนั้นคุ้นเคยกับหยานเสวี่ยอย่างที่สุด
นับจากเขาและเธออยู่กินด้วยกันมา ต่อให้เธอพบเจออันตรายเธอยังไม่เคยคิดเรียกว่าเขาเลยสักครั้ง
แต่ในเมื่ออยู่ๆก็เรียกหาขนาดนี้ มีหรือที่เขานั้นจะลังเลที่จะไปหา เขารีบปลดปล่อยกระแสจิตของตนก่อนที่จะพุ่งไปตามตำแหน่งของเธอที่กะพริบอยู่ในกำไลสื่อสารของเขา
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามาถึงจุดที่ใกล้กับหยานเสวี่ยอยู่ กระแสจิตของเฉินเฉียงนั้นหาได้ตรวจพบว่าสิ่งใดเป็นอันตรายไม่
แถมนะจุดนี้ยังมีศิษย์แผนกวิชายุทธ์อยู่ร่วมสองแสนคน แล้วเธอจะไปพบเจออันตรายได้อย่างไร
เมื่อรู้สึกถึงเรื่องนี้ เฉินเฉียงก็ได้ลดความเร็วลง
นั่นก็เพราะในหมู่เหล่าคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามร้อยคนนั้น ยังมีอีกคนหนึ่งที่ทำท่าที่จะออกไปจากป่าใต้ดินนี้
นอกจากคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์คนนี้แล้ว คนอื่นนั้นล้วนแล้วแต่ตกตายไปหมดสิ้น
แล้วมีหรือที่เขาจะปล่อยมันไป
