บทที่ 509 สูญสิ้น
ห้ะ
หลูอันหน้าถอดสีในทันทีเมื่อได้ยิน
นี่หมายความว่าตั้งแต่ก่อนที่เขาจะสู้กับเฉียวซี่เอ๋อ ผอ.จ้งก็อยู่ตรงนั้นอยู่แล้วงั้นรึ
แต่ว่าในเมื่อตอนนี้พวกเขาสองคนอยู่ในระดับเดียวกัน แล้วทำไมเขานั้นไม่ได้รับรู้ถึงตัวตนของผอ.จ้งตั้งแต่ก่อนหน้านี้กันล่ะ
ไม่ใช่ว่านี่มันจะน่าสะพรึงเกินไปหน่อยรึไง
ระดับบ่มเพาะของผอ.จ้งถึงขั้นไหนกันแน่เนี่ย
ที่น่าขันที่สุดก็คือหากว่าผอ.จ้งรับรู้ถึงคำพูดของเขาแล้ว ไม่ใช่ว่าผอ.จ้งนั้นดูการต่อสู้ของเขาก็เฉียวซี่เอ๋อตั้งแต่ก่อนหน้านี้อยู่แล้วไม่ใช่รึไงกัน
ที่ทำให้หลูอันต้องสะพรึงที่สุดก็คือผอ.จ้งนั้นยินดีที่จะปล่อยให้เขานั้นยกระดับขั้นก่อนที่จะพูดจาต่อสู้กันแบบนี้
นี่มันหมายความว่ายังไงกัน
มันไม่ใช่ว่าผอ.จ้งนั้นไม่แยแสต่อระดับบ่มเพาะของเขา แม้เขานั้นจะกลายเป็นราชาเหนือราชาขั้นปลายไม่ใช่รึไงกัน
“ไม่เอาน่าหลูอัน ปล่อยไอ้ตัวน่าเกลียดของเจ้าออกมาให้ผอ.ผู้นี้ได้ทดสอบความสามารถของตัวเองหน่อยเถอะว่ามันจะฆ่าข้าได้รึเปล่า”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลูอันถึงกับต้องชั่งใจอย่างหนักหน่วง จนในท้ายที่สุดก็ได้ยกเลิกความคิดบ้าบอคอแตกที่ตนเองได้คิดไว้ไปจนหมดสิ้น
