“พี่จ้ง ท่านเข้าใจข้าผิดไปแล้ว”
“พี่จ้งรึ หึหึหึ” เฉินเฉียงถึงกับพูดย้อนความออกมาในทันที
“หลูอัน นี่เจ้าคิดจริงๆงั้นรึว่าเพียงระดับการบ่มเพาะของเจ้านั้นสูงล้ำจนกลายเป็นราชาเหนือราชาขั้นสูงแล้วเจ้านั้นจะได้รับตำแหน่งในวิหารศักดิ์สิทธิ์สูงขึ้นตามเช่นนั้นรึ หรือ อว่านี่เจ้าคิดจะมาอยู่ในตำแหน่งแทนผอ.ผู้นี้กันล่ะ”
“อะไรที่ทำให้เจ้านั้นมั่นใจตัวเองได้ถึงขนาดนั้นกัน”
“เพราะหุ่นเชิดโลหิตของเจ้านั่นน่ะรึ”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าจงรีบนำออกมาให้ผอ.ผู้นี้ทัศนาดูหน่อยสิ”
ทุกคำพูดของเฉินเฉียงล้วนแล้วแต่เป็นการยั่วยุหลูอันทั้งหมดทั้งสิ้น
อย่างไรก็ตาม หลูอันยังไม่กล้าคิดที่จะลงมือ นั่นก็เพราะเขานั้นคิดว่าเป็นไปได้อย่างที่สุดที่ความแข็งแกร่งของเขากับผอ.จ้งนั้นต่างกันมากเกินจะเปรียบ
“หลูอัน หากเจ้ายังไม่คิดลงมือ หรือจะให้ข้านั้นเป็นผู้ลงมือก่อนกัน”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้เดินตรงรี่ไปหาหลูอัน
ร้อยเมตร
สามสิบเมตร
เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว หลูอันรีบถอยหลังกรูดออกไปด้วยท่าทางที่กำลังลังเลอยู่
ท้ายที่สุด เขาทนแรงกดดันจากเฉินเฉียงไม่ไหวจนทำได้เพียงลงมือโจมตี
“โอ้ววววววว”
