บทที่ 347 จิตวิญญาณแยกกลับชาติมาเกิดใหม่, สำรวจยมโลกสักครา
เจียงหนาน คฤหาสน์ซ่อนกระบี่
“ยุคสมัยอันดีงาม…กำลังจะมาถึงแล้ว”
ลวี่หยางในรูปกายเซียนวิญญาณ กำลังทอดสายตาไปไกลอย่างสุดปลายโลก จิตหนึ่งรับรู้ถึงกลิ่นอายแห่งพลังจากทั่วสารทิศที่ปะทุขึ้นมา การเคลื่อนไหวของจงกวงราวกับจุดชนวนถังดินระเบิดทั้งใบ!
ภายใต้สายตาแห่งเหล่าเจินจวิน แทบจะเรียกได้ว่าทุกผู้ที่วางรากฐานล้วนดุจถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่อยู่ในระดับวางรากฐานสมบูรณ์ ผู้ฝึกตนผู้สูงส่งทั้งหลาย กลับยิ่งตกอยู่ในสภาพถูกจับตามองจากเจินจวินทั่วหล้า แค่สะเทือนปลายผมหนึ่งเส้นก็ส่งผลถึงทั่วร่างผู้คนเหล่านี้…ผู้มีโอกาสแสวงหาโอสถทองคำได้อย่างแท้จริงนั้น มีสักกี่คน? สุดท้ายก็แค่เป็นเครื่องมือที่ใช้งานสะดวกมากกว่าเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมิอาจเทียบเท่าผู้ฝึกตนขั้นปลายแห่งวางรากฐานผู้แสนอิสระเสียด้วยซ้ำ!
ทว่า…บัดนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
“…หกสิบปีไร้เงาเจินจวิน ฟังผิวเผินอาจดูว่าไม่นานนัก ทว่าแท้จริงแล้ว แม้แต่สำหรับผู้ฝึกตนขั้นปลายแห่งวางรากฐาน เวลานี้ก็ถือว่าเหลือเฟือแล้ว”
“น่าเสียดาย…มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับข้าเลย”
ลวี่หยางรู้ขอบเขตของตนดี เขามิได้วาดหวังว่าจะใช้เวลาหกสิบปีนั้นเพื่อแสวงหาโอสถทองคำ เพียงแต่หกสิบปีเพื่อวางรากฐานสมบูรณ์…เขายังพอมีความหวัง
“ตอนนี้…ข้าได้ครอบครองทองเกิงและทองเซินแล้ว”
“หากได้ทองซินซึ่งอ
