ยู่ในมือของท่านอาจารย์ลุงของข้า จงกวง มาเพิ่มเติมอีก ก็จะครบสามสายแห่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับ!”
หากโชคดีพบทองโหย่วอีกหนึ่งสาย ครบสี่อย่างเมื่อใด…
ในฐานะเซียนวิญญาณ ก็นับว่าเข้าสู่ความสมบูรณ์!
และเมื่อถึงยามนั้น ขอแค่บรรลุถึงวิชาเทพกำเนิดประจำตน เขาก็จะสามารถออกสู่โลก แสวงหาโอสถทองคำได้ในบัดดล!
“หากข้าเพียงแต่รวบรวมได้ครบ…แม้ต้องตาย ข้าก็ยอมด้วยความเต็มใจ ไหนเลยจะเสียเปล่า ในเมื่อยังมี‘คัมภีร์ร้อยชาติ’ที่สามารถนำพาการบ่มเพาะกลับคืนได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะคิดอย่างไร ก็ย่อมคุ้มเกินคุ้มอยู่แล้ว…”
ด้วยเหตุว่า‘กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม’นั้น เป็นทั้งเคล็ดวิชา และของวิเศษในคราเดียวกัน ย่อมรวมสองคุณลักษณะเข้าไว้ด้วยกัน!
และใน‘คัมภีร์ร้อยชาติ’นั้น ตัวเลือกการเก็บรักษาระดับพลัง ก็สามารถครอบคลุมถึงเคล็ดวิชาที่บรรลุแล้วด้วยเช่นกัน!
อีกนัยหนึ่ง หากข้าเลือกเก็บรักษาระดับพลัง ก็สามารถนำพา “กายธรรมควบคุมสรรพสิ่งแห่งฟ้าดั้งเดิม” ติดตัวไปด้วยได้อย่างครบถ้วน…มิจำเป็นต้องกังวลว่าจะสูญเปล่า!
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้นมา
“…ในที่สุดก็มีโอกาสเสียที…”
ทันใดนั้น ลวี่หยางเหลือบตาไปทางบรรพชนถิงโยวอีกครั้ง ฝ่ายนั้นยังคงนับนิ้วคำนวณเงียบงัน ชัดเจนว่ายังจมอยู่กับการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ของจงกวง
เอ่อตามตรง ลวี่หยางหาได้รู้สึกลึกซึ้งตามไปด้วยไม่…
แน่นอน เขาย่อมรู้คุณในสิ่งที่จงกวงได้กระทำลงไป
