เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของหลิวเกิ้งก็ซีดเผือดในทันใดพร้อมมุมปากที่กระตุกยับ แม้แต่ผมที่ดกดำของเขาก็ยังตั้งอย่างชี้ฟูราวกับพึ่งผ่านการช็อตด้วยสายฟ้าแสนโวลต์มา
“ผี ผี แก แกเป็น ผี”
หากว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์อยู่ มีหรือที่จะเปลี่ยนใบหน้าได้ง่ายๆแบบนี้ได้กัน
หากว่าเป็นมนุษย์จริง ก็คงจะไม่โดนหุ่นเชิดซากศพของเขาโจมตีทะลุผ่านไปจนหมดแบบไร้ร่องรอยแบบนี้ไม่ใช่รึไงหากยังมีร่างกายอยู่
อย่างไรก็ตาม หลิวเกิ้งก็ต้องพบเจอฉากที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิม
มันเป็นฉากที่เขายากจะอธิบายออกมาได้
นั่นก็เพราะเฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งเมื่อเห็นว่าหลิวเกิ้งเกรงกลัวเขาจนขาสั่นไม่หยุดและหมายจะเดินหนีออกไปจากที่นี่ เฉินเฉียงก็ก้าวขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่งและโค้ง งตัวลงด้วยรอยยิ้ม
ปีกสีเงินที่ยาวกว่าสิบเมตรได้โผล่พรวดออกมาจากกลางหลังเขา
ปีกสีเงินที่ราวกับประกอบมาจากดาบทั้งสี่ข้าง ดาบแต่ละเล่มที่เสียดสีกันไปมาตลอดเวลาจนบังเกิดเสียงเสียดสีที่เสียดหู พวกมันได้ส่องแสงแวววับไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน
หลิวเกิ้งที่เห็นฉากนี้ก็เบิกตากว้างมองอย่างกว้างที่สุดเท่าที่จะมากได้จนราวกับทำให้ดวงตาของเขาถลนออกมา
