บทที่ 505 ความคิดเป็นหนึ่ง
“ห้ะ”
“จะเป็นไปได้ยังไง”
“เป็นฝีมือของวิหารศักดิ์สิทธิ์งั้นรึ แล้วพวกเขาจะมีเหตุผลอะไรกัน”
“ผอ.จ้ง หากท่านไม่มีหลักฐานก็อย่าได้พูดพล่อยๆออกมาจะดีกว่า”
คำพูดของเฉินเฉียงนั้นเป็นธรรมดาที่จะทำให้ผู้คนที่ได้ยินล้วนแล้วแต่ต้องตกตะลึง
ไม่สิ ต้องบอกว่านิ่งอึ้งตะลึงงันถึงจะถูก
วิหารศักดิ์สิทธิ์ นามของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประทับอยู่ในจิตใจของผู้คน แล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นจะทำเรื่องบ้าคลั่งเช่นนี้ไปเพื่อสิ่งใด
ตอนนี้เอง เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งก็ได้เห็นถึงแววตาและท่าทางที่แสดงออกมาว่าไม่มีทาง ไม่เชื่อ ไม่ใช่อย่างแน่นอนออกมาจากเหล่าศิษย์และผู้อาวุโสสำนักต่างๆเบื้องล่าง นี่ทำให้เขาพูดออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น เพื่อประกาศสิ่งที่ตนเองได้พบเจอออกมา
“ทุกคน พวกเจ้ารู้รึเปล่าว่าทำไมผอ.ผู้นี้ถึงได้มาล่าช้ากว่าพวกเจ้าทุกคนมากนัก”
“ข้าขอบอกตามตรงว่าผอ.ผู้นี้ที่มาช้านั้นเป็นเพราะไปสืบสวนหาต้นกำเนิดของภัยพิบัติในครั้งนี้มา”
