“แต่สิ่งที่ทำให้พวกของข้านั้นเดียดฉันท์ตนเองมากที่สุดนั่นก็คือยามที่พวกข้าได้รับคำสั่งให้ไปหาทาสโลหิตให้กับผู้บ่มเพาะบนเส้นทางโลหิต ในตอนแรกพวกข้าก็มีหน้าที่ไปล่าแ และนำพาเหล่าอาชญากรทั่วทั้งแคว้นมาให้พวกมัน แต่ในที่สุดแล้ว ไอ้พวกนั้นก็ได้กระทำเรื่องน่ารังเกียจเดียดฉันท์อย่างการปลอมเป็นโจรลักพาคนธรรมดามาให้ไอ้พวกนั้น เพื่อเติมเต็มรั งหมาป่าให้เต็มไปด้วยอาหารเลือดสำหรับพวกมัน”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ หลิวฉิงหยุนได้ทอดมองยาวออกไปพลางน้ำตาไหลรินอย่างไม่หยุด
เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสหลากสำนักต่างก็นิ่งเงียบรับฟังอย่างนิ่งอึ้งไม่ไหวติง
ถึงแม้พวกเขาบางส่วนจะเห็นฉากเหตุการณ์ที่ เฉินเฉียงผู้ซึ่งอยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้ง เปิดให้ดูก่อนหน้านี้ แต่พวกเขานั้นก็หาได้คิดว่านั่นเป็นความผิดของวิหารศักดิ์สิทธิ์ แต่เป ป็นเพียงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ที่นั่นและใช้ชื่อของวิหารศักดิ์สิทธิ์หาประโยชน์ใส่ตน
จะที่ใดบ้างที่ไม่มีวายร้ายแอบแฝงอยู่กัน
ถึงแม้วิหารศักดิ์สิทธิ์จะเป็นเทพพิทักษ์ของโลกใบนี้ แต่องค์กรที่ใหญ่ขนาดนั้นย่อมมีแกะดำอยู่บ้างสักตัวสองตัวเป็นธรรมดา
