อย่างไรก็ตาม เมื่อได้รับฟังคำบอกเล่าของหลิวฉิงหยุนผู้ซึ่งหนีออกมาจากวิหารศักดิ์สิทธิ์มาเล่าเรื่องย้อนความหลังแบบนี้ ไม่เพียงพวกเขาจะอึ้งจนพูดไม่ออก พวกเขายังเริ่มแสดงความโกร รธเกรี้ยวออกมา กระทั่งด่าว่าวิหารศักดิ์สิทธิ์ตรงๆ
“ยามที่พวกข้าพี่น้องทั้งห้าได้ติดตามคนของกองโจรหมาป่าออกไปทำภารกิจครั้งแรกนั้น พวกเจ้ารู้รึเปล่าว่าข้ามีความรู้สึกเป็นเช่นไร”
“ในตอนนั้นข้าเองก็รู้สึกเหมือนพวกเจ้าทุกคน รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น”
“แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากได้มีโอกาสเข้าไปและเป็นส่วนหนึ่งของพวกมัน พวกมันจะให้พวกเราจับคนธรรมดาสามัญที่ควรจะเป็นคนที่พวกเราต้องปกป้องกันล่ะ”
“มันแตกต่างกับสิ่งที่ข้าเคยคิดเอาไว้อย่างพลิกกลับคนละด้านฝั่งมือ”
“แต่พวกเจ้ารู้อะไรไหม ที่นั่นแม้การเข้าไปได้นั้นจะยากเย็น แต่การออกมานั้นกลับแสนเข็ญยิ่งกว่า”
“โดยเฉพาะกับพวกข้าห้าหน่อที่เข้าไปยันถึงหอกองโจรหมาป่าที่เรียกได้ว่าเป็นหน่วยพิเศษของพวกมัน กับพวกข้าที่รับรู้เรื่องราวดำมืดของพวกมัน มีหรือที่พวกมันจะปล่อยพวกข้าไ ไปง่ายๆ”
