“ในทันทีพวกข้าห้าพี่น้องร่วมสำนักได้เหยียบย่างออกจากเขาโรคา พวกข้าก็รับรู้ได้ในทันทีว่าถูกจับจ้องจากไอ้พวกหน่วยลาดตระเวนของวิหารศักดิ์สิทธิ์”
“และเพื่อให้มีโอกาสรอดชีวิต พวกเราทั้งห้าจึงตัดสินใจแยกย้ายกันไปในตอนนั้น”
“นึกไม่ถึงว่าไอ้คนที่ตามพวกเรามาในคราวนั้นล้วนแล้วแต่เป็นราชาเหนือราชา เพียงพวกข้าถูกพวกมันพบเจอ พวกมันก็สามารถฆ่าพวกข้าได้โดยไม่ได้แม้แต่จะร้องออกมาสักคำเดียว”
หลังจากผ่านการอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆมาได้ครึ่งปีล่ะมั้ง ในที่สุดข้าก็ได้ข่าวมาว่านอกจากข้าแล้วพี่น้องร่วมสำนักอีกสี่คนของข้าไม่มีใครหนีรอดไปได้
“และเพื่อให้รอดชีวิต หลายปีจากนั้น ข้าเปลี่ยนชื่อแซ่รูปลักษณ์ไปมากหน้าหลายครา จนในที่สุดก็ไปตั้งต้นที่เมืองเฉินหลิว”
“วิหารศักดิ์สิทธิ์รึ….หึ…หึ…หึ…”
เมื่อมาถึงจุดนี้ หลิวฉิงหยุนหัวเราะออกมาอย่างหมดคำจะเอ่ยแล้วนิ่งเงียบไป
ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ แต่กับผู้คนเบื้องล่างแล้ว บอกได้เลยว่าเพียงแค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้พวกเขาตกตะลึง
ไม่เพียงเท่านั้น คำพูดของหลิวฉิงหยุนนั้นเรียกได้ว่าสั่นคลอนจิตใจของผู้คนส่วนหนึ่งยิ่งกว่าใคร
