ผู้คนส่วนนั้นคือเหล่าคนที่มุ่งหวังจะได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์
พร้อมกับจิตใจที่เคยด่าทอหลิวฉิงหยุนก็ได้สลายหายไป
หลังจากผ่านไปนานพอดู ไม่รู้ว่าใครเหมือนกันที่ได้ลั่นปากออกมาอย่างเกลียดชัง “วิหารศักดิ์สิทธิ์ พวกมันช่างโหดร้ายนัก ทำไมพวกเราไม่ฆ่าล้างพวกมันให้หมดสิ้นกัน”
อย่างไรก็ตาม อีกเสียงหนึ่งก็ได้ดังขึ้นมาจากข้างๆคนคนนั้น
“หลงเจียง เจ้าพูดเรื่องสาระใดออกมากันรู้ตัวรึเปล่า”
“จริง หลงเจียง พวกเรารู้ว่าตระกูลของเจ้านั้นตกตายด้วยน้ำมือของไอ้พวกหุ่นเชิดโลหิต แต่ผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตก็ส่วนผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิต วิหารศักดิ ก็ส่วนวิหารศักดิ์สิทธิ์นะ”
“ถูกต้อง ไม่ว่ายังไงก็ตาม วิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นคือเทพพิทักษ์ของพวกเรามานานนับร้อยๆปีแล้วนะเว้ย ย้อนกลับไปในครานั้นหากไม่มีพวกเขาอยู่ล่ะก็ โลกปีศาจของเราคงต้องตกอยู่ภายใต ต้น้ำมือของผู้บ่มเพาะจากต่างเขตแดนสามคนนั่นไปแล้ว หลักฐานก็คือทั้งสามร่างนั้นยังคงอยู่ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์อยู่เลยด้วยซ้ำ”
