ในขณะที่หลิวฉิงหยุนกำลังคิดจะวิ่งอย่างสับเท้าแตกสะบั้นไปในตอนนี้ ผู้คนโดยรอบเขาต่างก็เริ่มพูดคุยกันอย่างคลุ้มคลั่ง
“กองโจรหมาป่า….นั่นมันหอย่อยของไอ้พวกวิหารศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่รึไงกัน”
“ข้าได้ยินมาว่าทุกครั้งที่พวกมันออกจากเขาโรคา ผู้คนมากมายจะถูกส่งไปยังหอของพวกมันเพื่อชุบเลี้ยงผู้บ่มเพาะบนเส้นทางหุ่นเชิดโลหิตที่นั่น”
“ถ้าอย่างนั้นหลิวฉิงหยุนผู้นี้ก็ไม่ใช่คนดีน่ะสิ ข้าเห็นเขาเป็นถึงผู้อาวุโสบนเส้นทางยุทธ์ ทำไมเขานั้นถึงได้ไปช่วยเหลือไอ้พวกปีศาจพวกนั้นสังหารผู้คนได้กัน ช่างน่าเดียดฉันท์น นัก”
“ถูกต้อง มันผู้นี้คิดติดตามคนไม่ดี มันเองก็ไม่ใช่คนดีนัก ฆ่ามันซะ”
“ฆ่ามันซะ”
เฉินเฉียงนั้นเมื่อได้ยินก็ได้ยืนมาออกมาและค่อยๆโบกมือลงเป็นสัญญาณให้ผู้คนสะกดข่มอารมณ์เอาไว้ก่อน เป็นเพียงเมื่อเสียงผู้คนได้เงียบลง เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้ง งก็ได้พูดออกมา “มันก็จริงที่ว่าในวิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นสถานที่ที่ไม่ต่างไปจากรังเสือรังโจรสักเท่าไหร่”
“แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนที่นั่นจะเป็นผู้ที่เคยก่อความผิดแต่อย่างใด”
