“และมันก็เป็นเรื่องจริงที่ผู้อาวุโสสูงสุดหลิวฉิงหยุนผู้นี้เคยได้อยู่ในกองโจรหมาป่ามาก่อน”
“แต่หลังจากที่เขานั้นได้พบเห็นใบหน้าที่แท้จริงของกองโจรหมาป่าที่ผู้คนทั่วทั้งโลกหล้าต่างก็เทิดทูน เขาเองก็เร่งหาทางสลัดหลุดออกมาในทันที”
“หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำเรื่องชั่วช้า เขาก็คิดหลบหนีออกมา”
เพียงสิ้นคำของเฉินเฉียง หลิวฉิงหยุนที่กำลังตกตะลึงกับท่าทางของผู้คนก็ต้องค่อยๆหันหน้าไปหาเขาอย่างไม่เชื่อสายตา
ในตอนนี้เองที่เขานั้นเห็นร่างร่างหนึ่งที่คุ้นเคยปรากฏอยู่ข้างกาย
“ผู้อาวุโสสูงสุดหลิวฉิงหยุน ท่านไม่ต้องกังวลไป ท่านเพียงแค่เล่าในสิ่งที่พบเห็นตอนที่ท่านอยู่ที่นั่น บอกเล่าเรื่องราวให้พวกเขาได้ตาสว่างกับตัวตนที่แท้จริงของวิหารศักดิ์สิทธิ เท่าที่ท่านจะได้ก็เพียงพอ”
เป็นตอนนี้เองที่ภาพร่างที่คุ้นเคยได้หายไปจากครรลองสายตาของเขาราวกับเขาได้ตื่นขึ้นจากภวังค์ ก่อนที่ดวงตาของเขาก็พยักหน้าอย่างช้าๆและสายน้ำอุ่นๆก็ได้ไหลออกมาจากดวงตาและ พยักหน้าอย่างหนักแน่น
