หลังจากหันไปมองผู้คนเบื้องล่าง หลิวฉิงหยุนได้สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนที่จะพูดออกไป “เหล่าศิษย์จากสำนักเต๋าทั่วทั้งโลกปีศาจ ท่านผอ.จ้งได้พูดออกมาได้ถูกต้องนัก”
“ไอ้แก่ผู้นี้เคยเป็นคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์มาก่อนจริงๆ”
“ในตอนที่ไอ้แก่ผู้นี้ยังหนุ่มแน่น ข้า ก็เป็นเฉกเช่นพวกเจ้าที่เฝ้าใฝ่ฝันที่จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์จึงได้เข้าไปศึกษาในสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้า”
“และนั่นทำให้ข้าเลือกที่จะใช้เวลาห้าปีในสถานที่ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกเรียกว่ากำแพงแสง”
“อย่างไรก็ตาม หลังจากอยู่ที่กำแพงแสงเป็นเวลาห้าปีจนได้รับความไว้วางใจจากวิหารศักดิ์สิทธิ์จนถูกเรียกตัวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น ข้าได้เห็นกับตาตัวเองอย่างชัดแจ้งว่าวิหา ารศักดิ์สิทธิ์ที่สลักประทับจิตใจผู้คนในโลกปีศาจนั้นเป็นตัวตนแห่งหายนะของผู้คนบนโลกของเขาแค่ไหน”
