“ผอ.จ้ง นี่ท่านเล่นอะไรของท่านกัน ไอ้ป้ายในมือท่านไม่ใช่ว่าทุกคนในวิหารศักดิ์สิทธิ์ล้วนแล้วแต่มีกันหมดหรือไง”
“มันก็แค่ป้ายเบิกทางเข้าออกวิหารศักดิ์สิทธิ์เพียงเท่านั้น แล้วท่านคิดจะเอาสิ่งนี้มาทำเป็นเขียนเสือให้วัวกลัวเช่นนั้นรึ”
เฉินเฉียงที่อยู่ในรูปลักษณ์ของผอ.จ้งเมื่อได้ยินก็ไม่ได้แสดงออกต่อคำพูดของกงซุนหยูหมิงแต่อย่างใด เขาเพียงชี้ไปที่เหล่าศิษย์กว่าสองล้านคนแล้วถามออกมา “หากว่ารองจ้าววิหารกงซุนมีคำสั่งก็จงบอกข้ามา ว่าท่านเป็นคนออกคำสั่งให้รวบรวมศิษย์มาจากแต่ละสำนักเต๋าทั่วโลกปีศาจรึเปล่า”
“หากไม่ใช่ว่านี่เป็นคำสั่งของจ้าววิหารที่เป็นผู้ออกคำสั่ง แล้วท่านคิดว่าเพียงพวกเรานั้นจะใจกล้าหน้าหนาพอที่จะรวบรวมศิษย์จากสำนักต่างๆทั่วทั้งโลกปีศาจมาเพียงอาศัยชื่อของสำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้างั้นรึ”
กงซุนหยูหมิงเมื่อได้ยินก็ไม่อาจปฏิเสธคำพูดของเฉินเฉียงได้แม้แต่น้อย ความจริงที่ว่าเขานั้นได้รับรู้มาแล้วว่าจ้าววิหารแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้มีคำสั่งให้สำนักเต๋าสวรรค์ชั้นฟ้านำศิษย์สำนักเต๋าต่างๆจากทั่วทั้งโลกปีศาจมารวมตัวกันและออกไปช่วยเหลือหายนะที่เกิดขึ้นกับผู้คน
