สิ่งที่เว่ยกังประสบอยู่นี้ แม้แต่ตัวเว่ยกังเองก็ยังไม่คิดว่าจะต้องมาพบเจอ
นั่นก็เพราะก่อนหน้านี้เขากำลังเดือดดาลอย่างที่สุดเพราะหุ่นเชิดโลหิตที่ชุบเลี้ยงมาหลายสิบปีได้ตกตายไป นี่ทำให้เขาพุ่งเข้าใส่เฉินเฉียงอย่างไม่คิด
เป็นเพียงที่เขาเกือบจะเข้าใกล้เฉินเฉียงแล้วเท่านั้นจึงได้รู้สึกตัว แต่นั่นก็สายเกินไปแล้ว
ในตอนนี้เฉินเฉียงเองก็ได้จ้องมองไปที่เว่ยกังด้วยความดูแคลนอย่างสุดกู่ พร้อมกับรอยยิ้มหยามเหยียดอย่างที่สุด นี่ทำให้เว่ยกังรับรู้ได้ถึงอันตราย
แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ในตอนนี้เว่ยกังนั้นรู้สึกว่าหัวของเขานั้นเหมือนจะระเบิดออกเสียให้ได้
มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่อยากจะทานทนจนแม้แต่เว่ยกังเองก็อยากจะทุบหัวตัวเองทิ้งไปให้จบๆเสียให้ได้ นี่ทำให้ในตอนนี้กระบี่ในมือของเขาร่วงหล่นสู้พื้นดินเบื้องล่างจนฟุ้ง งกระจาย พลางใช้มือกุมหัวตัวเองไว้แน่น บางครั้งก็ทุบตีหัวของตน
อีกด้านหนึ่ง เฉินเฉียงในตอนนี้ได้เก็บรอยยิ้มของตนไป ก่อนจะส่งการโจมตีทางจิตวิญญาณที่ก่อตัวเป็นรูปกระบี่ขึ้นมาและส่งเข้าไปโจมตีห้วงจิตสำนึกของเว่ยกังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
