เมื่อได้ยินแบบนี้ เว่ยกังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างดังลั่น “ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้เด็กเวรนี่แกพูดอะไรออกมารู้ตัวมั่งรึเปล่าวะนั่น”
“นี่แกไม่รู้สึกตัวเลยรึไงว่าไอ้พวกราชาเหนือราชาหลังแกยี่สิบกว่าคนนั่นน่ะ พวกมันล้วนแล้วอยู่ในระดับขั้นปลายทั้งหมดทั้งสิ้นน่ะ ห้ะ”
“แล้วพวกมันนั้นทำอะไรข้าไม่ได้เลยสักคนเดียว แล้วไอ้ขี้ครอกราชาเหนือราชาที่ยังไม่ถึงขั้นกลางอย่างแกจะทำอะไรข้าได้วะ”
“หรือจะบอกว่าตัวแกเพียงแค่หนึ่งจะหยุดทุกสิ่งที่ข้าทำ”
คำพูดของเว่ยกังนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
จากที่เห็นท่าทางของหยางตู๋และคนอื่นๆแล้วเขาบอกได้เลยว่าเฉินเฉียงนั้นเป็นผู้นำจริงๆ
แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาเชื่อว่าเพียงแค่เด็กน้อยอายุเพียงยี่สิบกว่าปีจะสามารถเอาชนะเขาในการต่อสู้ได้
เพราะไม่ว่าเฉินเฉียงจะแข็งแกร่งขนาดไหน เขาก็ยังเป็นเพียงราชาเหนือราชาขั้นต้นไม่ใช่รึไงกัน
ราชาเหนือราชา ไม่ว่าจะเป็นคนของโลกนี้หรือโลกไหน ไม่ว่าชื่อเรียกมันจะแตกต่างกันยังไงมันก็สมควรจะมีความแข็งแกร่งไม่แตกต่างกัน
อย่างน้อยเขาก็ยังไม่เคยได้ยินมาว่ามีผู้ใดอยู่ในระดับมหาราชามาก่อน
