“ไอ้หนู ดูเหมือนว่าแกนั้นจะเป็นผู้นำของไอ้พวกนี้จริงๆ ข้าล่ะสงสัยนักว่าแกมีอะไรถึงได้คุมไอ้พวกนี้ได้”
“โอ้”
เมื่อเห็นเว่ยกังที่ถูกล้อมรอบจนไม่อาจมีช่องทางหนูได้แล้วลนลานให้เห็น เฉินเฉียงก็ยักไหล่ไปทีหนึ่งแล้วพูดออกมา “เว่ยกัง แกนั้นอยากเห็นความสามารถของผู้สูงส่งผู้นี้สินะ”
“ไม่เห็นจะยากอะไร ข้าผู้นี้สามารถแสดงให้แกเห็นได้ประจักษ์กับตา”
“แต่ก่อนหน้านั้น ผู้สูงส่งผู้นี้ยังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ หากเจ้าไม่คิดอะไรมากก็จงตอบข้ามาตามตรง”
เว่ยกังที่ได้ยินก็ถามออกมาในทันที “มีห่าเหวอะไรก็ว่ามา”
