บทที่ 487 ขั้นกลาง
ในตอนนี้ ภาพวาดห้วงมหาสมุทรที่แสดงผลออกมาให้เฉินเฉียงได้พบเห็นนั้นกว้างใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมากราวกับเป็นห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีจุดสิ้นสุด
และภาพวาดที่กว้างใหญ่นี้ก็มีเกลียวคลื่นที่สาดซัดอย่างไม่หยุด พร้อมเสียงคลื่นดังสะเทือนไปถึงท้องฟ้า มีแม้กระทั่งเกลียวคลื่นที่สาดซัดหินโสโครก จนทำให้คลื่นทะเลที่สาดกระเซ็นอ ออกมานั้นกระเด็นเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของเฉินเฉียง ก่อเกิดพลังจิตที่สูงล้ำขึ้นมา
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้แล้ว เฉินเฉียงจึงได้รีบตั้งมั่นจิตอยู่บนท้องฟ้าเหนือภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรนี้
ถึงจะบอกว่ามันเป็นท้องฟ้า แต่มันก็เป็นท้องฟ้าที่มีเพียงสีฟ้าครามเท่านั้นหาได้มีเมฆหมอกอันใด
อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงจุดหนึ่ง เฉินเฉียงก็เหลือบไปมองยังส่วนหนึ่งของท้องฟ้านี้
และนี่ทำให้เขาเห็นสีฟ้าที่เลือนรางแต่ก็มองออกว่าเป็นรูปร่างอยู่ตรงจุดที่จ้องมอง
มันเป็นบางสิ่งที่ราวกับเป็นตัวเขาอีกคนหนึ่ง
ในตอนนี้เขานั้นได้นั่งลงบนพื้นหญ้า แต่เจ้าสิ่งนั้นมันกลับนั่งอยู่กลางอากาศ
ตัวเขางั้นรึ
แต่เพียงเฉินเฉียงกะพริบตาไปทีหนึ่ง เขาก็พบว่าร่างนั้นก็หายไปอย่างน่าฉงน
ภาพหลอนรึ
ไม่
