หลังจากที่เขาได้ยินเสียงเกลียวคลื่นลูกใหญ่ที่สาดซัดอยู่ในห้วงจิตสำนึกของเขาแล้ว เขารับรู้ได้ในทันทีว่าค่าพลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย นี่จึงทำให้เฉินเฉียงถึงกับต้อ องสะบัดหัวไปมาอย่างแรง ก่อนจะเพ่งพินิจไปยังจุดเดิมก่อนหน้านี้
หลังจากผ่านไปนานพอดู ร่างที่เหมือนกับเขาก่อนหน้านี้ก็ได้ปรากฏ
คราวนี้เฉินเฉียงไม่กล้าที่จะละสายตาอีกต่อไป แม้แต่จะกะพริบตาเขายังฝืนไว้เต็มที่เพราะกลัวจะพลาดสิ่งสำคัญอะไรบางอย่างไป
และเป็นตอนนี้เองที่ร่างที่ราวกับภาพหลอนของเขานั้นก็ได้ปรากฏความชัดเจนมากขึ้น
มันเป็นร่างของชายวัยกลางคนที่มีเค้าโครงดูเฉียบคมเข้ม ชายคนนี้สวมผ้าคลุมสีเขียวที่ปลิวไสวต้องลม คิ้วของเขายาวโง้ง ดวงตาหรี่เล็ก ปากกว้าง และกำลังหลับตาสดับรับฟังเสียงเ เกลียวคลื่นอย่างสบายอารมณ์
เฉินเฉียงเองนั้นแม้เขาจะไม่ได้พบเห็นสิ่งใดที่พิเศษจากชายวัยกลางคนคนนี้ เขาก็สังเกตเห็นได้ว่าถึงแม้ชายวัยกลางคนผู้นี้จะนั่งลอยอยู่บนอากาศ แต่เขาก็เหมือนจะไม่ได้ลอยไปไหน นมาไหนเพียงลอยนิ่งอยู่เฉยๆ
ช่างน่าแปลกนัก
