แม้ชายคนนี้ราวกับกำลังถูกสายลมพัดผ่านอย่างไม่หยุด แต่จุดที่เขาลอยอยู่นั้นกลับไม่เขยื้อนแม้เพียงเล็กน้อย เขาทำได้ยังไงกัน
และเพื่อที่เฉินเฉียงจะไม่ได้ละสายตาจากชายวัยกลางคนคนนี้ เฉินเฉียงเลิกคิดสิ่งต่างๆและทำเพียงจับจ้องไปที่เขาอย่างไม่ละสายตาหรือผ่อนคลายใจลงแม้แต่น้อย
เวลาผันผ่านไปเท่าไหร่ไม่ทราบได้ พลังจิตที่ก่อเกิดจากส่วนเกินของภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรนี้ได้ลอยล้นขึ้นมาจนเกือบจะสัมผัสกับภาพวาดที่ลอยตระหง่านอยู่ในจิตสำนึกของเฉินเฉียง นี่ทำให้เฉินเฉียงนั้นรู้สึกราวกับมีเกลียวคลื่นกำลังไหลเวียนอยู่ในห้วงจิตสำนึกเลยทีเดียว
แต่ถึงแม้เกลียวคลื่นในภาพห้วงมหาสมุทรนี้จะขยับ แต่ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็หาได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ราวกับว่าชายวัยกลางคนผู้นี้เป็นเพียงฉากหลังของภาพวาดเพียงเท่านั้น แต่กระนั้นเฉินเฉียงกลับรู้สึกว่าชายคนนี้อยู่นอกภาพวาดอีกทีหนึ่ง
และยิ่งเขาเพ่งพินิจชายคนนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าชายคนนี้เหมือนเขามากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสืบเชื้อสายเดียวกันมา
หรือนี่อาจจะเป็นแก่นแห่งเคล็ดวิชานี้ก็ได้เหมือนกัน
