ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ที่แท้จริงนั้นสมควรจะเป็นขอบเขตการต่อสู้ที่เขาสามารถกำหนดกฎเกณฑ์ขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง
และหากเขาต้องการจะทำเช่นนั้นให้ได้อย่างสมบูรณ์ เขาก็ต้องทำการควบคุมขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้นี้ให้ได้สมบูรณ์เช่นเดียวกัน
หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ในระดับขั้นที่สูงกว่านั้นไม่ได้มีดีที่การป้องกันแต่เป็นการควบคุม
และการที่เฉินเฉียงสามารถเข้าใจในเรื่องนี้ได้นั้นเป็นเพราะร่องรอยที่ชายวัยกลางคนนี้มอบให้เฉินเฉียงในขณะที่เขาจ้องมองภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรอยู่
และชายวัยกลางคนที่ดูราวกับฉากหลังผู้นี้นั้น แท้ที่จริงแล้วเขานั้นมีตัวตนอยู่ทั้งในและนอกภาพวาดนี้ ประดุจดั่งเขานั้นมีความเข้าใจในเคล็ดวิชาภาพวาดห้วงมหาสมุทรที่สูงล้ำจน นสามารถใช้มันได้ประดุจดั่งเป็นเขตแดนของตน
และนี่เองทำให้เฉินเฉียงนั้นคิดที่จะแข่งกับชายคนนี้โดยการทำความเข้าใจสิ่งที่ชายคนนี้กำลังเป็นอยู่
