มันเหมือนกับว่าถึงแม้ขอบเขตเจตจำนงของเฉินเฉียงนั้นจะถูกปลดปล่อยออกไปแล้ว แต่มันก็ได้มีผลในการบังคับแบ่งแยกเขาก็คนอื่นอีกแต่อย่างใด
มันราวกับว่าขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขานั้นยืดหยุ่นได้เสียอย่างนั้น
และนี่ทำให้ทุกคนต่างก็มุ่งตรงไปหาเฉินเฉียง
หนึ่งพันเมตร
ห้าร้อยเมตร ร้อยเมตร
จนกระทั่งมีนักรบสายเลือดนายพลวิญญาณผู้หนึ่งได้เดินเข้าไปอยู่ข้างๆเฉินเฉียง แต่เฉินเฉียงก็ยังไม่รับรู้แต่อย่างใด
และเมื่อเขาเห็นว่าเปลือกตาของเฉินเฉียงยังคงปิด และลูกตาของเขาหาได้ขยับเขยื้อนเฉกเช่นคนทั่วไปราวกับกำลังจ้องมองอะไรบางอย่าง นี่ทำให้เขาต้องรวบรวมความกล้าตบไปที่ไหล่ของ เฉินเฉียงด้วยความแรงระดับหนึ่งแล้วพูดออกมา “เฉินเฉียง เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า”
อย่างไรก็ตาม ฉากที่น่าสยองก็ได้ปรากฏขึ้น
เพราะมือที่น่าจะตบไปบนไหล่ของเฉินเฉียงนั้นกลับทะลุผ่านตัวเขาไป
นี่ทำให้ชายหนุ่มสองคนที่เดินติดตามเขามานั้นเบิกตากว้างในทันทีที่เห็น
“ผู้สั่งการหลิงเว่ย เกิดอะไรขึ้นกับเฉินเฉียงกัน หรือว่านี่ไม่ใช่ร่างกายหากแต่เป็นเพียงร่างจิตวิญญาณของเขา”
ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็คือผู้สั่งการแห่งอาณานิคมเขาหมาง หลิวเว่ย
