และเขาเองก็กำลังตกตะลึงในสิ่งที่เห็นอยู่
ตัวเขาในตอนนี้ราวกับไม่ได้ยินคำถามจากชายหนุ่มที่พูดกับเขาอยู่ด้านหลัง เขาได้ลองยื่นฝ่ามือของตนค่อยๆกวาดผ่านร่างของเฉินเฉียงที่กำลังนั่งอยู่ไปมา ก่อนที่จะลองฟันมือขึ้น นลงผ่านบริเวณดวงตาของเขา แต่เฉินเฉียงก็ยังคงนิ่งเงียบไม่ไหวติง
นี่ทำให้เจ้าอ้วนที่อยู่ด้านหลังหลิงเว่ยที่จ้องมองอยู่นั้นบังเกิดใบหน้าที่ยับย่นก่อนจะตะเบ็งเสียงออกมา “เฉินเฉียง นี้เจ้าเป็นอะไรไปเนี่ย”
หลังจากร้องออกมาแล้ว เขาก็พุ่งเข้าใส่เฉินเฉียงในทันที
แต่ในตอนนี้ทุกคนนั้นต่างก็เห็นว่าร่างของเจ้าอ้วนได้ลอยผ่านเฉินเฉียงไปจนหน้าคะมำลงกับพื้นดินในทันที
“ดูเหมือนเฉินเฉียงจะเจอปัญหาแล้วจริงๆ”
มาถึงตอนนี้ หลิงเว่ยทำได้เพียงยอมรับแล้วว่าเฉินเฉียงที่อยู่ตรงหน้าทุกคนนั้นถ้าไม่ใช่ภาพลวงตาก็เป็นร่างวิญญาณเพียงเท่านั้น
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ เฉินเฉียงหาได้รับรู้ไม่
เขาในตอนนี้เพียงแค่ได้ยินเสียง “โปว” ดังครึ่งจากส่วนลึกในร่างกายเพียงเท่านั้น นี่ทำให้เขาตื่นจากภวังค์การเพ่งจิตขึ้นมา
