“เพราะไม่ว่าจะคิดยังไงก็ตาม ไอ้สิ่งมีชีวิตไม่รู้ที่มานี่ไม่ว่ายังไงก็น่าจะเป็นสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์บ้าคลั่งที่ฮั่นจุยเคยสร้างขึ้นมา”
“แถมในตอนนี้มันเองก็อยู่ในวิหารศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย ต้องเป็นมันแน่นอนที่ก่อเรื่องนี้ขึ้นมา”
“และหากว่าเป็นอย่างนั้นจริง ทำไมมันต้องทำให้ผู้บ่มเพาะในสำนักเต๋าต่างๆบนโลกนี้ต้องวิ่งวุ่นเหนื่อยแรงด้วยล่ะ”
“ข้าว่าพวกมันนั้นให้สัตว์คลั่งอยู่ป่าใต้ดินแต่กลับผิดพลาดหลุดรอดไปทั่วเสียมากกว่า”
การวิเคราะห์ของหลู่จี้นั้นมีเหตุผลอย่างน่าเหลือเชื่อจนทำให้ทุกคนนั้นรู้สึกยอมรับขึ้นมา แม้แต่เฉินเฉียงก็ยังรู้สึกราวกับคิดอะไรบางอย่างได้ในเรื่องนี้
“หยานเสวี่ย จางหยวน พวกเจ้าร่วมมือกับผู้อาวุโสตงและผู้อาวุโสคนอื่นไปยังป่าใต้ดินที่อยู่ภูมิภาคตะวันออก”
“ด้วยการที่จะรวบรวมศิษย์ทั้งหมดจากสำนักต่างๆในโลกปีศาจนั้นมันยุ่งยากมาก ข้าเชื่อว่าไม่มีทางสำเร็จลงได้ก่อนสามเดือนนี้เป็นแน่”
“ในช่วงสามเดือนนี้พวกเจ้าต้องเร่งบ่มเพาะให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้”
หลังจากนั้นเฉินเฉียงก็ส่งข้อความไปบอกเจิ้งยี่และหวังต้าหลู่บอกไปว่าให้แจกจ่ายทรัพยากรทั้งหมดให้กับทุกคน
